อารัลเป็นทะเลน้ำเค็มที่ได้รับฉายาวาเป็นทะเลแห่งเกาะแก่งทั้งหลายเนื่องจากมีเกาะเล็กเกาะใหญ่มากมายรวมกันแล้วประมาณ 1,500 เกาะ
น้ำในทะเลแห่งนี้ได้มาจากแม่น้ำหลัก 2 สายคือแม่น้ำอาดุมาเรียและแม่น้ำเชียร์ คาเรีย ทำให้น้ำในทะเลรักษาระดับของความสูงและความเค็มอย่างสมดุลตลอดมา กลายเป็นแหล่งจับปลาที่มีขนาดใหญ่มากอุตสาหกรรมการประมงเจริญรุ่งเรืองตลอดมาว่างั้นเถอะครับและปลาที่สำคัญในแหล่งน้ำแห่งนี้ก็คือ “ปลาสเตอร์เจียน” ที่ไข่ของมันนำมาทำคาเวียร์นั่นแหละครับ ทุกอย่างลงตัวด้วยดีมา
ตลอด
จนกระทั่งปี พ.ศ. 2461 ความหายนะก็เริ่มต้นจากฝีมือมนุษย์โดยในปีนั้นสหภาพโซเวียต (สมัยนั้น)ได้ทำสงครามเย็นกับสหรัฐอเมริกาและเกิดแรงบันดาลใจขึ้นมาว่าจะต้องเป็นประเทศมหาอำนาจทั้งทางทหารและทางเศรษฐกิจด้วย ต่อไปสหภาพโซเวียตจะต้องยิ่งใหญ่ในตลาดโลกโดยการผลิตสินค้าทั้งเกษตรกรรมและอุตสาหกรรมออกมาให้อเมริกาอ้าปากค้างไปเลย
เมือปิ้งไอเดียขนาดนี้ก็เลยมีการวางแผนกันว่าน่าจะมีการกั้นน้ำจากแม่น้ำอามุดาเรีย และแม่น้ำเชียร์ คาเรียแล้วผันเข้าไปในทะเลทรายเพื่อใช้ปลูกข้าว แตงและธัญพืชอื่นๆ และที่สำคัญคือจะปลูก “ฝ้าย” ให้กลายเป็นสินค้าหลักในการส่งออกด้วย ต่อไปนี้ฝ้ายจะกลายเป็นทองคำขาวที่จะนำรายได้เข้าประเทศจำนวนมหาศาลทีเดียว แล้วเขาก็เริ่มดำเนินการกัน นั่นคือการสร้างคลองชลประทานผันน้ำจากแม่น้ำเข้าไปในท้องทุ่งอันกว้างใหญ่ไพศาลเพื่อจะสร้างให้เป็นทุ่งอันเขียวชอุ่มขึ้นมา หลักการดีนะครับ แต่วิธีทำมันไม่ค่อยจะเวิร์กเท่าที่ควรเพราะคลองส่งน้ำที่ทอดยาวเข้าไปในทะเลทรายนั้นไม่ได้มาตรฐานเท่าที่ควร พอผันน้ำเข้าไปเก็บก็ปรากฏว่าน้ำจำนวน 35-75% ซึมหายไปเสียก่อน ไม่สามารถไหลไปถึงจุดหมายปลายทาง เพราะฉะนั้นหากอยากได้น้ำตามต้องการก็ต้องผันน้ำเข้าไปจำนวนมหาศาลจึงจะพอ
ประมาณกันว่าตั้งแต่เริ่มโครงการมากระทั่งถึงปี พ.ศ. 2500 นั้น น้ำซึมทิ้งไปเฉยๆ ประมาณ 20-60 ลูกบาศก์กิโลเมตร ทำให้เกิดความสูญเปล่าอย่างสุดที่จะคณานับได้ แม่น้ำทั้ง
หน้าก่อน | หน้าถัดไป |
