สองสายก็เลยแห้งขอดเพราะถูกนำไปใช้ไร้ประสิทธิภาพ  ที่หนักที่สุดก็คือ..ทะเลอารัล  พอมนุษย์เปลี่ยนเส้นทางน้ำเท่านั้นทะเลก็ไม่มีน้ำไหลเข้ามาเพิ่มเติมเลย  มันจึงค่อยๆ  แห้งลงอย่างช้าๆ  พอน้ำงวดลงมากเท่าใด  ความเค็มก็เพิ่มสูงขึ้นมากเท่านั้น  จนที่สุดปู  ปลาและพืชน้ำทั้งหลายก็ไม่สามารถดำรงชีวิตอยู่ได้  จึงค่อยๆตายไปจนเกลี้ยง

          อุตสาหกรรมประมงล้มตายก่อนเป็นอันดับแรกและต่อมาชุมชนรอบๆ  ทะเลแห่งนี้ก็ตายตามเนื่องจากความแห้งแล้งจนเกิดโรคติดต่อ  สิ่งแวดล้อมเริ่มเป็นพิษ   น้ำในทะเลก็แห้งขอดลงเรื่อยๆ  ระหว่างปี  พ.ศ.  2504-2513  น้ำในทะเลลดระดับลง  20  ซม.ทุกปี  เรียกว่า  5  ปี  ลดลงไปเมตรหนึ่งละครับ  และอัตราการแห้งก็รุนแรงขึ้นเรื่อยๆ  จนถึงปีละ  60  ซม.  ยังไม่พอครับ  ตั้งแต่ปี  พ.ศ.  2520  เป็นต้นมา  อัตราการแห้งของทะเลก็เพิ่มขึ้นเป็น  80-90  ซม.  ต่อปี  สรุปง่ายๆว่าแห้งลงปีละเมตรว่างั้นเถอะ  แล้วจะเอาอะไรไปเหลือล่ะ  ชาวบ้านที่ตั้งถิ่นฐานอยู่ในบริเวณนั้นเริ่มมองเห็นโลงศพลางๆ  อยู่เบื้องหน้าแล้ว

          แต่พวกผู้บริหารไม่ยักกะมองเห็น  การผันน้ำยังคงดำเนินต่อไปและนับวันยิ่งต้องการน้ำมากขึ้น  ในขณะที่การรั่วสูญเปล่าก็ไม่ได้รับการแก้ไขอย่างเป็นรูปธรรม  มีการสำรวจพบว่าคลองส่งน้ำที่ดีไม่มีการไหลซึมนั้นมีเพียง  12%  เท่านั้นจากคลองส่งน้ำทั้งหมด  แล้วแบบนี้น้ำที่ไหนจะพอละครับ

          ยิ่งความต้องการมากขึ้นในขณะที่น้ำไม่มี  การทำให้ทะเลแห้งทั้งทะเลนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ  ต้องขอยกย่องคณะกรรมการต้นคิดการผันน้ำที่ทำให้ทะเลแห้งได้  นับว่าท่านมีความสามารถอย่างน่ามหัศจรรย์จริง

          ณ  วันนี้  ทะเลอารัลเหลือเป็นบ่อเล็กๆ  ทางด้านเหนือเพียงหน่อยเดียวและทางตะวันตกอีกหย่อมหนึ่ง  ตามลูกศรชี้ในภาพ  ซึ่งน้ำที่เหลืออยู่นี้ก็ใช้ประโยชน์อะไรไม่ได้เนื่องจากเค็มจัด  นอกจากจะเปลี่ยนมาผลิตเกลือขายเท่านั้น  ส่วนที่เหลือได้แห้งเป็นทรายอันร้อนผะผ่าวไปแล้ว  จากการศึกษาพบว่าเมื่อทะเลแห้งไปก็ทำให้อุณหภูมิอากาศในบริเวณใกล้ไกลเกิดความเปลี่ยนแปลงตามไปด้วย  คือในฤดูร้อน  อากาศก็จะร้อนมากขึ้น  พอถึงฤดูหนาวอากาศก็จะหนาวเหน็บมากกว่าเดิมเช่นกันและเป็นเช่นนี้ยาวนานผิดปกติ

หน้าก่อน | หน้าถัดไป

Copyright @ Land Development Department 2010