Page 12 - MahaSarakham
P. 12
4
1.6 พื้นที่ชลประทาน
จังหวัดมหาสารคามมีเนื้อที่ชลประทาน 223,239 ไร่ (ร้อยละ 6.40 ของพื้นที่จังหวัด) กระจาย
อยู่ใน 11 อําเภอ มีอ่างเก็บน้ําที่สําคัญ 10 อ่าง มีศักยภาพในการเก็บกักน้ําได้ รวม 2,513.067 ล้าน
ลูกบาศก์เมตร อ่างเก็บน้ําที่สําคัญ คือ อ่างเก็บน้ําห้วยค้อ มีระดับกักเก็บอยู่ที่ 31.34 ล้านลูกบาศก์เมตร
คิดเป็นร้อยละ 37.29 ของน้ําเก็บกักของอ่างเก็บน้ําในจังหวัดมหาสารคาม (ตารางผนวกที่ 2 และตาราง
ผนวกที่ 3)
1.7 เขตปฏิรูปที่ดิน
เขตปฏิรูปที่ดินในพื้นที่จังหวัดมหาสารคาม มีเนื้อที่ 312,513 ไร่ (ร้อยละ 8.95 ของพื้นที่
จังหวัด) โดยอําเภอที่มีพื้นทีเขตปฏิรูปที่ดินมากที่สุด ได้แก่ อําเภอนาเชือก อําเภอโกสุมพิสัย และ
อําเภอบรบือ ตามลําดับ (ตารางผนวกที่ 4)
1.8 การขึ้นทะเบียนเกษตรกร
จากฐานข้อมูลทะเบียนเกษตรกรของกรมส่งเสริมการเกษตร จังหวัดมหาสารคาม มีการขึ้น
ทะเบียนเกษตรกรผู้ปลูกพืชหรือเลี้ยงสัตว์ทั้งหมดในปี 2563 จํานวน 216,831 ราย รวมพื้นที่
2,580,117 ไร่ กิจกรรมที่มีพื้นที่ปลูกมาก ได้แก่ ข้าวนาปี มันสําปะหลัง ข้าวนาปรัง อ้อยโรงงาน และ
ยางพารา เป็นต้น (ตารางผนวกที่ 5)
ทะเบียนเกษตรกรพืชสมุนไพร จากฐานข้อมูลกลาง (Farmer One) ของสํานักงาน
เศรษฐกิจการเกษตร เกษตรกรได้ขึ้นทะเบียนปลูกพืชสมุนไพรในจังหวัดมหาสารคาม พื้นที่ 323 ไร่
เกษตรกร 32 ราย มีพืชสมุนไพรหลัก ๆ 10 ชนิด สมุนไพรที่มีการปลูกมาก ได้แก่ กระเจี๊ยบแดง ยอบ้าน
กระชายดํา ตามลําดับ (ตารางผนวกที่ 6)
1.9 ที่ตั้งโรงงานและแหล่งรับซื้อสินค้าเกษตร
จังหวัดมหาสารคามมีแหล่งรับซื้อสินค้าเกษตรและสหกรณ์การเกษตรที่สําคัญ จํานวน 78 แห่ง
และมีโรงงานทางการเกษตร 36 แห่ง โดยมีที่ตั้งสหกรณ์การเกษตรมากที่สุด 97 แห่ง (ตารางผนวกที่ 7)
2. การวิเคราะห์พืชเศรษฐกิจหลัก
พืชเศรษฐกิจที่สําคัญพิจารณาจากพืชที่มีพื้นที่ปลูกมากและมีมูลค่าการส่งออกหรือแปรรูป
โดยกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ประกาศพืชเศรษฐกิจ 13 ชนิดพืช ได้แก่ ข้าว มันสําปะหลัง ยางพารา
ปาล์มน้ํามัน อ้อยโรงงาน ข้าวโพดเลี้ยงสัตว์ สับปะรดโรงงาน ลําไย เงาะ ทุเรียน มังคุด มะพร้าว และ
กาแฟ จากพื้นที่ปลูกพืชเศรษฐกิจดังกล่าว กรมพัฒนาที่ดินได้กําหนดระดับความเหมาะสมของพื้นที่ปลูก
รายจังหวัด โดยวิเคราะห์จากสภาพพื้นที่ ลักษณะของดิน ปริมาณน้ําฝน แหล่งน้ําชลประทาน ร่วมกับ
การจัดการพื้นที่และลักษณะรายพืช โดยแบ่งระดับความเหมาะสม เป็น 4 ระดับ ได้แก่
ระดับที่ 1 เป็นพื้นที่ความเหมาะสมสูง (S1) การปลูกพืชให้ผลตอบแทนสูง
ระดับที่ 2 เป็นพื้นที่ความเหมาะสมปานกลาง (S2) การปลูกพืชให้ผลตอบแทนสูง แต่พบข้อจํากัด
บางประการซึ่งสามารถบริหารจัดการได้
