Page 17 - Ratchaburi

9

ตารางที่ 3 (ตอ)

เนื้อที่ชั้นความเหมาะสม (ไร)
อําเภอ ประเภทพื้นที่
S1 S2 S3 N รวม

7,801 15,626 23,427
พื้นที่ศักยภาพของที่ดิน - -
(100.00%) (100.00%) (100.00%)
พื้นที่เพาะปลูกในชั้นความ 5,997 5,997
วัดเพลง - - -
เหมาะสมตาง ๆ (ปลูกจริง) (76.87%) (25.60%)
1,804 1,804
พื้นที่มีศักยภาพคงเหลือ - - -
(23.13%) (1.70%)
8,903 506 449,282 458,691
พื้นที่ศักยภาพของที่ดิน -
(100.00%) (100.00%) (100.00%) (100.00%)
พื้นที่เพาะปลูกในชั้นความ 255 506 49 810
สวนผึ้ง -
เหมาะสมตาง ๆ (ปลูกจริง) (2.86%) (100.00%) (0.01%) (0.18%)
8,648 8,648
พื้นที่มีศักยภาพคงเหลือ - - -
(97.14%) (1.89%)
411,383 116,824 55,007 1,841,518 2,424,732
พื้นที่ศักยภาพของที่ดิน
(100.00%) (100.00%) (100.00%) (100.00%) (100.00%)
รวม พื้นที่เพาะปลูกในชั้นความ 253,776 8,145 55,007 5,253 322,181
ทั้งจังหวัด เหมาะสมตาง ๆ (ปลูกจริง) (61.69%) (6.97%) (100.00%) (0.29%) (13.29%)
157,607 108,679 266,286
พื้นที่มีศักยภาพคงเหลือ - -
(38.31%) (93.03%) (10.98%)

ทั้งนี้ ในการสงเสริมการปลูกพืชจะพิจารณาเฉพาะพื้นที่ที่มีศักยภาพคงเหลือในระดับ

ความเหมาะสมสูง (S1) และระดับความเหมาะสมปานกลาง (S2) เทานั้น เนื่องจากสภาพพื้นที่ปลูก
พืชตรงตามศักยภาพของดิน การลงทุนต่ําก็สามารถเพิ่มผลผลิตได จึงควรสงเสริมในพื้นที่ดังกลาว

เมื่อวิเคราะหขอมูลศักยภาพพื้นที่ปลูกพืชในปจจุบัน พบวา พื้นที่ที่ควรสงเสริมใหมีการ
ปรับเปลี่ยนไปปลูกขาว คือ บริเวณที่เปนพื้นที่ปลูกออยโรงงาน (S3) 26,287 ไร และพื้นที่ปลูก

มะพราว (S3+N) 20,544 ไร แตเนื่องจากนโยบายของคณะกรรมการนโยบายบริหารจัดการขาว
ตองการรักษาดุลยภาพผลผลิตขาว ดังนั้น จึงควรพิจารณาปลูกพืชเศรษฐกิจชนิดอื่นที่สอดคลองกับ
ความตองการของตลาด (ตารางที่ 4)