Page 27 - LopBuri
P. 27

19







                             4) แนวทางการจัดการ
                               (1) พื้นที่ที่มีความเหมาะสมควรสงเสริมการผลิต (S1 หรือ S2)  ควรสนับสนุนให
                       เกษตรกรปลูกมันสําปะหลังตอไปเนื่องจากเปนพื้นที่ที่เหมาะสม สามารถชวยลดตนทุนการผลิตและ
                       ไดผลผลิตที่มีคุณภาพดี ซึ่งการปลูกมันสําปะหลังในพื้นที่ดังกลาวขางตนสามารถนําไปสูการตอยอด

                       โครงการที่สําคัญตาง ๆ ได เชน เกษตรอินทรีย ระบบการสงเสริมการเกษตรแบบแปลงใหญ
                       เกษตรแมนยํา เปนตน
                                 พื้นที่ปลูกมันสําปะหลังในบริเวณที่มีความเหมาะสมสูง (S1) คือ พื้นที่ปลูก
                       มันสําปะหลังในที่ดินที่ไมมีขอจํากัดทางกายภาพตอการปลูกมันสําปะหลังซึ่งควรสงวนไวเปนแหลง

                       ปลูกมันสําปะหลังที่สําคัญของจังหวัด กระจายตัวอยูในอําเภอหนองมวง และอําเภอโคกเจริญ
                                 พื้นที่ปลูกมันสําปะหลังในบริเวณที่มีความเหมาะสมปานกลาง (S2) คือ พื้นที่ปลูก
                       มันสําปะหลังในที่ดินที่มีขอจํากัดทางกายภาพบางประการตอการปลูกมันสําปะหลัง เชน ความอุดม
                       สมบูรณของดิน ความเปนกรดเปนดาง ความชื้น กระจายตัวอยูในอําเภอพัฒนานิคม และอําเภอลําสนธิ

                               (2) พื้นที่ที่ควรปรับเปลี่ยนการผลิตในพื้นที่ไมเหมาะสม (S3 หรือ N)  ควรสนับสนุนใหเขา
                       โครงการบริหารจัดการพื้นที่เกษตรกรรม เชน เปลี่ยนชนิดพืชที่มีความเหมาะสมกวาการปลูกมันสําปะหลัง
                       มีตนทุนที่ต่ํา และใหผลตอบแทนที่ดีกวา เปนตน แตทั้งนี้ตองพิจารณาแหลงรับซื้อรวมดวย

                               (3)  พื้นที่ที่มีศักยภาพ หรือมีความเหมาะสมสําหรับการปลูกมันสําปะหลัง มีพื้นที่ที่
                       สามารถขยายพื้นที่ปลูกมันสําปะหลัง 159,190 ไร พบเปนพื้นที่นาขาว พบมากในอําเภอโคกสําโรง
                       อําเภอพัฒนานิคม และอําเภอบานหมี่ จึงควรสรางความเขาใจใหกับเกษตรกรในการบริหารจัดการ
                       พื้นที่ และการปรับปรุงบํารุงดินไมใหเสื่อมโทรม

                         2.4  ขาวโพดเลี้ยงสัตว

                             ขาวโพดเลี้ยงสัตวเปนพืชเศรษฐกิจหลักของจังหวัดนครนายกในลําดับที่ 4 จากฐานขอมูลในแผน
                       ที่เกษตรเชิงรุก หรือ Agri-Map Online สามารถวิเคราะหขอมูลไดดังนี้ (ตารางที่ 8 และภาพที่ 12 – 13)
                             1) การวิเคราะหศักยภาพของพื้นที่ปลูกขาวโพดเลี้ยงสัตว
                               ระดับที่ 1 เปนพื้นที่ความเหมาะสมสูง(S1) มีเนื้อที่ 99,574 ไร คิดเปนรอยละ 2.62 ของ
                       พื้นที่ศักยภาพของดิน กระจายตัวอยูอําเภอพัฒนานิคม 38,917 ไร อําเภอชัยบาดาล 26,389ไร และ

                       อําเภอบานหมี่ 18,772 ไร
                               ระดับที่ 2 เปนพื้นที่ความเหมาะสมปานกลาง (S2) มีเนื้อที่ 2,244,060 ไร คิดเปนรอยละ
                       59.16  ของพื้นที่ศักยภาพของดิน กระจายตัวอยูในอําเภอชัยบาดาล 364,816 ไร อําเภอพัฒนานิคม

                       337,559 ไร และอําเภอโคกสําโรง  277,558 ไร
                               ระดับที่ 3 เปนพื้นที่ความเหมาะสมเล็กนอย (S3) มีเนื้อที่ 207,638 ไร คิดเปนรอยละ
                       5.47 ของพื้นที่ศักยภาพของดิน กระจายตัวอยูในอําเภอโคกเจริญ 89,742 ไร อําเภอชัยบาดาล
                       85,263 ไร และอําเภอลําสนธิ 9,539 ไร

                               ระดับที่ 4 เปนพื้นที่ไมเหมาะสม (N) มีเนื้อที่ 1,242,047 ไร
   22   23   24   25   26   27   28   29   30   31   32