สมาชิกหรือเข้าร่วมเป็นสมาชิกช้าจะเป็นผลดีกว่า แต่การที่ประเทศดังกล่าวเข้าเป็นสมาชิกอนุสัญญาใดๆ จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อต้องการได้รับเกียรติยศและต้องการผลประโยชน์มากขึ้น สำหรับประเทศไทยเป็นประเทศเล็กๆ อาจจัดอยู่ในกลุ่มประเทศที่ยังจำเป็นต้องพึ่งพาประเทศอื่นๆในหลายๆเรื่องมีอำนาจต่อรองน้อย การเข้าเป็นภาคีอนุสัญญาจึงมีความจำเป็น

อุปสรรคต่อการดำเนินงานตามอนุสัญญาของประเทศไทย

1. ปัญหาโครงสร้างการบริหารจัดการในระบบราชการไม่มีลักษณะการทำงานแบบบูรณาการ ความรับผิดชอบของแต่ละอนุสัญญา มีการจัดแบ่งภารกิจไปตามแต่ละหน่วยงานซึ่งเป็นหน่วยงานระดับกรม มีกฎหมายเฉพาะของแต่ละกรม แต่ละหน่วยงานจึงมีการปฏิบัติเฉพาะภายใต้อำนาจหน้าที่ตามกฎหมายของตนเท่านั้น ขาดผู้กำหนดทิศทางอย่างชัดเจน ส่งผลให้มีปัญหาในการปฏิบัติตามอนุสัญญา และส่งผลกระทบต่อการเตรียมความพร้อมในการเจรจาแลกเปลี่ยนผลประโยชน์
   
   
2. ปัญหาหน่วยงานราชการขาดผู้เชี่ยวชาญสำหรับปฏิบัติงานให้เกิดความต่อเนื่องจากการสลับสับเปลี่ยนหน้าที่ของผู้บริหารและเกษียณอายุราชการของผู้เชี่ยวชาญ ซึ่งเป็นผลให้ขาดกระบวนการสร้างองค์ความรู้ และการถ่ายทอดองค์ความรู้ด้านอนุสัญญาภายในหน่วยงานให้สืบถอดแก่คนรุ่นต่อไป
   
   
3. ปัญหาการขาดงานวิจัยและค้นหาข้อมูลวิชาการ รวมถึงการวิจัยทางด้านกฎหมายกระบวนการยุติธรรม ธรรมมาภิบาลและการมีส่วนร่วมของภาคประชาชน ซึ่งกระทบต่อกระบวนการกำหนดนโยบาย เพื่อเตรียมความพร้อมที่ต้องนำไปใช้ในการเจรจาต่อรอง
   
   
4. ปัญหาการขาดความเข้าใจในบทบาทภารกิจ องค์กรภาคการเมืองซึ่งมีบทบาทสำคัญในการให้ความสนับสนุนหรือท้วงติง ให้การปฏิบัติมีผลต่อประเทศไทยโดยรวม
   
   
5. ปัญหาการมีส่วนร่วมของภาคส่วนต่างๆ ภาคราชการที่จะต้องทำงานอย่างบูรณาการกันภาคการเมืองซึ่งไม่มีความเข้าใจในบทบาทของตนเอง และภาคประชาชนซึ่งยังไม่มีความรู้ ความเข้าใจว่าเกี่ยวข้องอย่างไรกับการดำเนินชีวิตประจำวัน
   
   
6. ปัญหาการขาดความเชื่อมั่นของประชาชนเกี่ยวกับการใช้อนุสัญญา อนุรักษ์ ปกป้อง และการแก้ไขปัญหาการทำลายทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ทำให้เกิดการไม่ให้ความร่วมมือกับหน่วยงานภาครัฐ เนื่องจากประชาชนไม่มีความรู้และขาดความเข้าใจเกี่ยวกับอนุสัญญาแต่ละฉบับรวมทั้งประชาชนมีความเข้าใจผิดพลาดว่าอนุสัญญาอาจสร้างปัญหาและผลกระทบมากกว่าการสร้างประโยชน์